ΓΚΙΝΤΙΔΟΥ ΛΙΤΣΑ

Η εικονα-ηχος-video-κειμενο ενδεχεται να υποκειται σε πνευματικα δικαιωματα.

Ο Βαγγέλης Σιαλιαρίδης και η Μαίρη Καλαργύρη συναντιούνται στο studio,για να ενώσουν το ταλέντο της μουσικής και του στίχου,σε τρία υπέροχα τραγούδια !!!

Η μουσική δια χειρός Βαγγέλη Σιαλιαρίδη και οι στίχοι της Μαίρης Καλαργύρη.Τα τραγούδια ερμηνεύουν δύο σπουδαίες φωνές,οι οποίες αντιπροσωπεύουν τη νεότερη γενιά των τραγουδιστριών και έχουν να δώσουν πολλά ακόμη στο ελληνικό τραγούδι.Η Λίτσα Γκιντίδου στα τραγούδια “Μοιάζει η πατρίδα ξενιτιά” και ”Δεν θέλω άλλη Κυριακή “.Η Ελένη Μητακίδου με το τραγούδι “Στο αδιέξοδο ”
Αυτή είναι η πρώτη τους κοινή δισκογραφική εμφάνιση και ελπίζουμε ότι και τα τρία τραγούδια θα σας αγγίξουν την ψυχή.
Η μουσική και τα τραγούδια μας ταξιδεύουν και φέρνουν τους ανθρώπους και τους πολιτισμούς πιο κοντά .
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καθρέφτης ήχων αληθινών

Βιογραφικό “Γεννήθηκα στο Διδυμότειχο Έβρου…την πόλη των κάστρων όπως μου αρέσει να αποκαλώ. Έζησα τα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια στη Μάνη…ένα χωριό κοντά στο Διδυμότειχο, με τον παππού και τη γιαγιά μου για κάποια χρόνια μια και οι γονείς μου ήταν μετανάστες στη Γερμανία. Σπούδασα στη Φιλοσοφική Σχολή Ρεθύμνου και Ιωαννίνων και μετά το τέλος των σπουδών μου ξεκίνησα να εργάζομαι ως καθηγήτρια σε σχολεία του Έβρου. Η καθημερινή μου επαφή με εφήβους με έκανε να νιώθω κι εγώ έφηβη. Η απώλεια ενός πολύ αγαπημένου μου προσώπου και ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας μ’ έκαναν να δω τη ζωή από μια άλλη σκοπιά. Μ’ έκαναν να εκτιμήσω πράγματα που άλλοτε θεωρούσα δεδομένα, να νιώσω ευγνωμοσύνη για αυτό το δώρο που λέγεται ΖΩΗ. Αγαπώ τα ζώα, τα λουλούδια, τα μικρά παιδιά και τις βόλτες με το σκυλάκο μου τον Άρη δίπλα στο ποτάμι. Μα πάνω απ’ όλα αγαπώ τη μουσική…..Η σχέση μου με τη μουσική είναι σχέση πάθους. Το τραγούδι είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι μου. Δε θα μπορούσα να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς αυτό. Μέσα απ’ αυτό εκφράζω συναισθήματα. Μ’ ένα «Αχ» (όπως «αχ ζωή μάγισσα να σε μάθω άργησα»..) βγάζω από μέσα μου κάθε πόνο, κάθε καημό. Με το τραγούδι μοιράζομαι ανεκτίμητες στιγμές με τους φίλους μου κι αισθάνομαι πολύ τυχερή γι’ αυτό. Αγαπώ ιδιαίτερα τα μινόρια…..τα μελαγχολικά τραγούδια. Οι σπουδές μου πάνω στη μουσική είναι σχεδόν μηδαμινές……ένα χρόνο φωνητική σ’ ένα ωδείο της πόλης μου και δύο χρόνια θεωρία της μουσικής. Ένα καλοκαίρι έκανα ιδιαίτερα μαθήματα κιθάρας. Από μικρή ήθελα να μάθω κιθάρα. Μου είχαν φέρει οι γονείς μου μία από τη Γερμανία που την έπιανα σε στυλ «χαβάγια» και έπαιζα τραγούδια με μια χορδή. Είχα βγάλει θυμάμαι το «κάντε υπομονή κι ο ουρανός θα γίνει πιο γαλανός». Με το τραγούδι ασχολούμαι από το 1998. Για τα δεδομένα μιας επαρχιακής πόλης, όπως είναι το Διδυμότειχο, η απόφασή μου να βγω και να τραγουδήσω σε μια μπουάτ εκείνης της εποχής, ήταν ιδιαίτερα τολμηρή. Όμως ούτε μια στιγμή δε μετάνιωσα γι’ αυτή την απόφαση